سرزمیـن ما – دیار سرديارون/روزگار غریوی

دیار سردیارون/روزگار غریوی

بهمن ۰۲, ۱۳۹۱ سرزمین ما شعر و ادب ۰

دیار سردیارون/ روزگار غریوی

شعر از: حمید بهرامی دشتکی

روزگار غریوی

کُّـهِ زَرد ِ بَختیـاری مَـنده تِهنـا ، بِـی کَسٍ/ کَـوگِ کُــهِ آسِـمـاری، کِی بـه فِـریـادِس رَسٍ

داغِ دِیـری کِی نَهـادِه رِی دِلِ کوهسارمـون/ ناله های کَوگِ کُـه هَم دِی بِه گوشا نِی رَسِ

سَربه زُونِی غَم نِهادِه دَشتِ شیمبارِ صویر/ برچِ اَفتَو سِیچِه بِـه ای دَشت وصَحرانِی رَس ِ

چَنـدی وا اِز غَـم بِسوِس ای دِلِ پُر خِینِ اِیل/ کُـه دِلا اِز سُـوزِ دِل،دادِس بـه اَورا اِی رَس ِ

کُـهِ «تاراز» اِیگـوی قَـهرِ وابات فَـصـلِ بُـهار/ اِز دِلِ اشگفت ها اَشنُـم صِـدایِ نـالَـسِ

کُـه، چِـی دا، اِیلِن سَـرِ زُونِی اِناد فَصلِ بُهار/ سِـیچِـه پَ اِیلِی نِیا، فَصلِ بُهارِی نِی رَس ِ

کَن کَنِ مالا اِیگوی دلهان واباس اِزجا اِیکَند/ دَشت و صحرا غَم گِریدِه رِی دِلِس خارِ خَس ِ

«اَحمِه لِیوه»بِیدِه خَش جابَربِیَـل تَی بَـردَگَپ۱/ هَرچِ کِه سَیل ایزَنُم اِیگوی کِه بَستِن طالَس ِ

اِیـلُ و مالِی بِید نِهِنگِ یَک به پا کُه همدرنگ / شاه بَـلیـطِ گَوگَـری هَــم اَر اِیُــفتِـه نـارَس ِ

هُمـدُرُنگا دِی وابا یَک هُمدُرُونگِی نِی کُنِن/ اَی خُدا چَندِی غَریوِی،بِیکَسی ها دِی بَس ِ

شِیرِسنگِی کَس دِی نِیسازِه پِیایبینی به ایل؟/ اِیگُروسِه هَرکِه اِز خُوس کِی بِدادِس اِیرَس ِ

اَرسِ کُه اِز بَس زِدِی غَم،رَوگِری وابِیدِه سَیل / سَیلِ صَحرا اِیکُنُم پای خِیـن گِریـدِه مـازَسِ ِ

شُر شُرِ زایَنـدِه رُودِس شاد اِیکِرد دِل اِیـلِنِ/ زَنـدِه رُودِ ِبیکَسَم دَستِس بِـه داسَم نِی رَس ِ

رُودِ رُودِ زَردِ کُــه سِــی دِیـرِیِ زایَـنـدِه رُود/ مَـر کُـونِـه اَو ای دِلِ سَـنگِ سَــوردِ نــا کَس ِ

رُوزِگـارِی وا صِـدا اَو هَـر دِلـی آرُوم اِیـبـِد/ جـا بَــهیــگـا رِی دِلِ اَو غَــم نَـهـادِه پالَس ِ

زُو هَمِه صُحلُ و صَفا جُز بَیتِ تَمدارِی نَمَند/ هَـفت و چارِ گُر لَوامُـون دِی بِه دِلها نِی رَس

دَشـتکمون روزگـاری سَـر دِیـار اِیـل بِـی/ بِـی بَفایِی بِیکَسی چِی خَنجَرِی مِن سِینَس ِ

اَی خُـدا روزی اِیـا تـا دَستِ وُر زُونِی گِـریم/ تـــا بِـیـارِیـم اِز اَسـیـری زِنــدِه رُودِ بِـی کَس

واوِرِستیـن تا نَرَده اِیـل و مال اِز دَستِـمـون/ تا نَگُـون مَردُم کِـه اِی ظُلم و سِتَـم اِز طـافَسِ

اَر اِبِـیـنِـی واشُـوِستُـم مُــو زِ بخت نـاهُـوار// بَس کِـه اِی بَنگ و بَوا دایُم بـِه گُوشُم اِیرَس

کُــهِ زَرد و آسِـمـارِی کُـه دِلا مَـنـدِیـرِتِـن/ دَس بِـنِه مِـن دَستِ دا نَشکَن دِلِ بِـی مابَسِ

اِیخُوم اِز خالِقِ اِی صُحو و شُمُ با سوز دل/ تا نِیه دارِه خـدا سَـر بَـخــتــیـاری سـایَسِ

حمید بهرامی دشتکی ـ تابستان ۱۳۹۱

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱ـ احمه لیوه نام کوهی بلند در دشتک است

…

دُوارِه تَـش بِـه دِلُـم وَسـتُ و سُـو جِـیَرُم مُو عَرضِ حالِ خُمِه، دِی تَی کِی وا بُوَرُم

دُوارِه کِـردِه بِـه پـا،کِـه تَش زَنِه بِه بُهون هُـو کِـه نَـدارِه نَسَق، نَـدارِه نـام و نِشون

زِ کُـورِشِ نَـسَـوُم ، زِ نَـسـلِ داریُـوشُـم صِـدایِ فِـتـنِـه اِیــا، دُوارِه وُر گُــوشُـم

بِـه جـایی اَر نَرَسِـه،صِـدایِ نـالِـه ی مُـه اِی عَـرضِ حال خُمِه، بَـرُم دُوارِه بـه کُه

دُوارِه سَـر اِیـنِـهُـم بِـه شُـونِ بِـرنُـوِ غَـم کِـه کِل نِشـونِِه ،گِرِهد، دواره جَور و سِتَم

قُـرُم طِـراقِ دِلُـم ،خُــروشِ گَـویُـلِ مـال بِه گُـوشُـم ارِ بِرَسِه کِلُومِی اِز هَـلو زال

دِراهِــه اَفــتَــوِ اِیــلُ، دُوارِه اِز دِلِ شَـو اِی آرِمُـونِـه بِـه دِل، هُــو وا بَـرِه دُولَو *

اَیَـر نَبِـیـدِه وَطَن، کِـه سِیسِ جُون و تـَنُم دُوارِه وا تَــــوَروم، رِیـشَسُـونِــه کَـنُم

به هَر طِرَف کِه کُنِی، رِیتِه سَرزِمِینِ کُهَن زِ خاکِ غِـیـرَتِـمون ، نِشونِه هِد به وَطَن

هَـمِـه دَدُویَـلِ ایل ،هَـمِـه پِـیـایَـلِ مــال چِـی بِرچِ اَفـتَـوِن ،بِه غِیرَت و به جَمال

مُـــو گُـنـجِ شِـیـرِ کُـهُـم، عُـقـاوِ تـارازُم بـه گُـوشِ اَهـلِ جَـهُـون رِسـیدِه آوازُم

مُــو کَـوگِ کُــهِ دِلا، پِـلَـنـگِ کُــهِ دِنــا مُو شِیرِ زَردِ کُهُم به وَختِ خُس،به خُدا

نَه حَرفِی هِد زِ تََشُم ،نَه هَفت و چار اِیکُـنُم اِی جُـونُمِه بـه خُـدا، سِی بَختِیارِی ایدُم

دِلِـیـرِ اِیـلِ مُـو بِـیـدِه آریُـو بَـرزِن سَـر چِی شِیر پِـیایِی کِه رَه، به جَنگِ اِسکَندَر

بِـه خاکِ اِیلِ مُـو هَـم،نَـنـادِه پـاسِه عَرَو شِکستِ اِیلِ مَیَر کَسِی بِـویـنِـه بـه خَـو

بـه خـاکِ اِیـلِ مُـو پـایِ مُـغُـول نَـرَسِی زِ خـاک ایـل ندا ،خدا به دست،کَسی

شِکـوهِ دَولَـتِ نـادِر زِ هَـم تَـوارِ مُو بِـیـد بِه قَـنـدِهار کِـه، قُشُـونِ بختیاری،رَسید

یَـه زَخمِ کُهنِه زِ مُـو بِـه سِیـنِـه یِ روسِ زِ داغِ تِـیـرِ تُـفَـنـگُـم هَنِـیـزِه اِیسُوسِ

زِ نَسـلِ اَفـتَـو و مَـه زِ بَخـتِـیـارِی مُونُـم زِ اِیـلِ چِـی اَوِ رُو، زِ سَـر دِیـارِی مُونُم

اَیَر کِـه دِیـنِ خُـدا هِـدَی بـه گُر لَوِتـون زِ قَـلب و سِینِـه یِ مُـو اِیا صِدایِ قُرون

مُـو شِـیـعِـه یِ عَلِیُـم ، وَطَن چِی باوَرُومِه چِه تَرسِی هِـد زِ کَسِی، خُدا کِه یـاوَرُمِه

بِـیَـو کِـه تـا بِـگِـرِیم دُوارِه دَس یِـکِه دُو مَـیَـر نَسازِه کَسِی سِـی خُوس دُوارِه دُرو

تُجـاوِی مِـن دِلُـمِه کِه روزِ مُـو خَش اِیبُو تَـنِـیـرِ کُـورِ دِلُـم دُوارِه پُـر تَش اِیـبُـو

اِیاهِـه حـامِـیِ مُـو زِ پُـشـتِ اَورِ غَـمـون دِلِ زَمَـندِ مُـو واس دُوارِه اِیـگِـرِه جُـون

حمید بهرامی دشتکی ۷/۱۲/۹۲

**مکانی در دشتک که محل دفن اموات است

bigtheme

دیار سردیارون/روزگار غریوی

سرزمین ما

مطالب مشابه

در همین دسته بندی

نظری بدهید لغو پاسخ

our land

نوشته های تازه

کل مطالب سایت

موقیعت سرزمین ما